Wanneer de sluier tussen de werelden vervaagt en het duister zijn geheimen fluistert.
Er komt een moment in het wiel van het jaar waarop het licht langzaam zijn kracht verliest en de schaduwen steeds verder over het land kruipen. De dagen worden korter, de nachten langer en de natuur maakt zich op voor haar diepe winterrust.
Dit is de tijd van Samhain. Het kantelpunt tussen wat was en wat nog komen mag. Het einde van een cyclus, maar tegelijkertijd het begin van een nieuwe. Een tijd waarin de zichtbare wereld verstilt en de onzichtbare wereld dichterbij lijkt te komen.
Binnen de oude Keltische tradities markeert Samhain de overgang naar de donkere helft van het jaar. Een bijzondere periode waarin de sluier tussen de werelden volgens de overlevering flinterdun wordt. Waar verleden en heden elkaar raken, herinneringen opnieuw tot leven komen en de stemmen van onze voorouders in de stilte lijken na te klinken.
Het is een tijd om niet alleen naar buiten te kijken, maar vooral naar binnen te keren. Om te luisteren naar wat verborgen ligt onder de oppervlakte. Naar wat gefluisterd wordt in de stilte, gevoeld wordt in de schaduw en zich niet altijd met woorden laat verklaren.
Van de laatste herfstbladeren naar de stilte van de winter
De overgang van de herfst naar de winter brengt ons naar een bijzondere periode binnen de natuurlijke cyclus van het leven.
Waar de herfst ons uitnodigt om terug te blikken, te oogsten wat we gezaaid hebben en los te laten wat niet langer bij ons hoort, nodigt de winter ons uit om nog dieper naar binnen te keren.
De natuur trekt zich langzaam terug. De bomen hebben hun bladeren losgelaten, de aarde komt tot rust en onder haar oppervlakte wordt in stilte nieuw leven voorbereid. Wat aan de buitenkant verdwenen of stil lijkt, is onder de oppervlakte allesbehalve verloren.
Want ook in de diepste winterrust gaat de cyclus van het leven verder. Wat nu verborgen ligt, draagt misschien al de belofte van wat ooit opnieuw zal ontkiemen.
Ook voor ons is dit een uitnodiging om te vertragen. Om stil te staan bij wat geweest is, onze ervaringen te laten bezinken en te luisteren naar wat diep in ons leeft. Het is niet langer de tijd om voortdurend vooruit te moeten kijken, te presteren of te groeien. Het is een tijd om rust te vinden in het moment, te koesteren wat werkelijk waardevol is en vertrouwen te hebben in alles wat zich in stilte verder mag ontwikkelen.
Misschien hoeven we niet altijd te weten wat de toekomst brengt. Soms volstaat het om te vertrouwen op de natuurlijke gang van de dingen.
November, verbonden met de oude Keltische maand Samonios, draagt eveneens de mysterieuze symboliek van deze overgang in zich. Een periode waarin de eeuwige kringloop van leven, sterven en wedergeboorte voelbaar wordt. Waarin het oude langzaam oplost in de nevelen van het verleden, zodat ruimte ontstaat voor wat nog geboren moet worden.
Want duisternis betekent niet noodzakelijk het einde. Soms is het juist in het diepste donker dat de kiem van nieuw leven wordt verborgen.
Tussen herinnering, dankbaarheid en de verborgen werelden
Nu de donkere helft van het jaar haar intrede doet, kijk ik terug op een bijzonder turbulent jaar. Een jaar waarin het pad zich niet altijd even gemakkelijk liet bewandelen. Een jaar van beproevingen, onverwachte wendingen, diepe dalen en momenten waarop het licht plotseling weer door de schaduwen brak.
Een ware reis langs uitersten. Een tocht die me confronteerde met mezelf, me uitdaagde om oude lagen af te werpen en me liet ontdekken dat groei zich niet altijd in het licht voltrekt.
Soms moeten we eerst door de duisternis dwalen om opnieuw te begrijpen waar onze balans ligt.
En precies daarom wil ik op dit bijzondere kruispunt van het jaar even stilstaan. Niet alleen bij wat voorbij is, maar vooral bij alles en iedereen die deel uitmaakte van deze reis.
Mijn dank gaat uit naar alle zielen uit de onderwereld, de middenwereld en de bovenwereld. Naar de zichtbare en onzichtbare krachten die, ieder op hun eigen wijze, mijn pad hebben gekruist.
Aan hen die meeliepen van het diepste duister tot het helderste licht naar het punt waar balans te vinden is. Aan de voorouders, de spirits en de zielen die zich soms slechts heel even lieten voelen, maar waarvan de aanwezigheid des te langer bleef nazinderen.
Sommige ontmoetingen laten sporen achter die niet met het oog te zien zijn. Sommige lessen openbaren zich pas wanneer de stilte is teruggekeerd. En sommige verbindingen lijken verder te reiken dan tijd en ruimte ooit kunnen verklaren.
Aan ieder van hen: dank.
De verborgen kracht van licht en duisternis
Misschien schuilt daarin wel een van de diepste geheimen van Samhain.
Dat licht en duisternis geen tegenpolen hoeven te zijn, maar onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Dat schaduw niet altijd iets is om te vrezen en dat licht niet altijd betekent dat alles zichtbaar moet zijn.
Beide dragen hun eigen wijsheid. Beide hebben hun eigen plaats in het grote geheel.
Want zonder duisternis zou het licht zijn betekenis verliezen. Zonder loslaten zou er geen ruimte zijn om te ontvangen. En zonder de winterse rust zou de nieuwe lente nooit tot bloei kunnen komen.
Het is in die voortdurende beweging tussen uitersten dat de ware balans verborgen ligt.
Misschien vraagt deze tijd ons dan ook niet om antwoorden te zoeken, maar om stil te worden. Om te luisteren naar de oude verhalen, de fluisteringen van onze voorouders en de wijsheid die diep in onszelf verscholen ligt.
Om te eren wat geweest is, los te laten wat zijn tijd heeft gehad en met open geest te ontvangen wat zich nog in de nevelen van de toekomst bevindt.
En zoals de natuur haar rust neemt om zich voor te bereiden op een nieuwe cyclus, mogen ook wij onszelf die rust gunnen. Want niet alles wat groeit, hoeft zichtbaar te zijn. Niet alles wat leeft, hoeft zich onmiddellijk te tonen.
Soms is stilte geen leegte, maar een belofte.
Met dankbaarheid voor de zielen die mijn pad hebben gekruist, met eerbied voor de krachten die zichtbaar en onzichtbaar met mij verbonden zijn en met vertrouwen in de cycli die nog komen, verwelkom ik de donkere helft van het jaar.
Laat de schaduwen hun geheimen bewaren.
Laat de voorouders in herinnering voortleven.
Laat het oude rusten en het nieuwe in stilte ontkiemen.
Want waar het licht eindigt, begint niet noodzakelijk de duisternis…
Soms begint daar pas de reis.
In balans tussen de werelden. Tussen licht en schaduw. Tussen leven en sterven. Tussen loslaten en ontvangen.
Reactie plaatsen
Reacties