Imbolc
Imbolc wordt gevierd in de heilige drempeltijd van 1 en 2 februari, wanneer de wereld nog rust onder de adem van de winter, maar het leven zich al zachtjes roert in het verborgene. Het is het oude Keltische feest van Brigid, draagster van het heilige vuur en het zuiverende water, hoedster van inspiratie, heling en geboorte. In deze dagen wordt zij aangeroepen om de aarde te zegenen, opdat zij zich opent voor het nieuwe zaad en het komende zon.
Imbolc is het moment waarop het jaar ontwaakt. Diep in de schoot van Moeder Aarde beweegt zich de belofte van de lente, nog onzichtbaar voor het oog, maar voelbaar voor wie luistert. Het is het eerste teken van terugkeer, het eerste ademhalen van de zon na de lange nacht.
Een diepere betekenis van Imbolc ligt in het lammeren. De naam van het feest verwijst naar de tijd waarin de ooien drachtig zijn en hun eerste melk weer begint te stromen. Het leven bevindt zich in de buik, nog verborgen, nog kwetsbaar. Voor de oude gemeenschappen was dit een heilig teken: na de lange winter keerde de voeding terug, en met haar de hoop.
De eerste melk van de ooi werd gezien als een zegen van de godin, een belofte dat de kringloop niet was verbroken. De ongeboren lammeren weerspiegelden het prille leven in de schoot van Moeder Aarde zelf. Zoals het lam groeit in stilte en duisternis, zo groeit ook de lente nog ongezien onder de bevroren grond.
Het lam werd een symbool van zuiverheid, nieuw begin en bescherming, en verbond het aardse leven met het heilige. In deze tijd werd met zorg en eerbied omgegaan met wat nieuw was, wetend hoe broos het begin kan zijn.
Het haardvuur vormt het mystieke middelpunt van deze tijd. In de donkere maanden was het vuur de bewaker van het leven, een kring van warmte en bescherming. Rond de vlammen werden verhalen geboren, herinneringen gewekt en visioenen gedeeld. Met Imbolc worden kaarsen ontstoken, niet alleen om het duister te verdrijven, maar om het innerlijke licht te wekken. Het vuur wordt opnieuw heilig: een teken van transformatie, van inspiratie die zich een weg naar buiten baant.
Imbolc is het enige jaarfeest dat geheel is gewijd aan de Moedergodin in haar vele namen en gedaanten. Brigid verschijnt hier als de drievoudige vrouw: maagd, moeder en wijze, als bron, vlam en adem. In haar leeft de eeuwige beweging van de seizoenen. De viering is stil en gedragen, met rituelen van water en licht, zachte woorden, gezongen klanken en momenten van diepe stilte, waarin het vrouwelijke mysterie wordt aangeraakt.
Volgens de overlevering verliet Brigid op 1 februari de zichtbare wereld in Kildare, maar haar aanwezigheid bleef. Op de vooravond van Imbolc wordt het Brigidkruis gevlochten een teken, een zegel, een uitnodiging. Het wordt in huis gehangen om haar zegen te ontvangen en bescherming te bieden. Het kruis van het oude jaar wordt aan het vuur toevertrouwd, zodat wat was kan oplossen en ruimte maakt voor het nieuwe.
Deze tijd werd door vele volkeren als heilig herkend. Niet alleen door de Kelten en druïden, maar ook door de Azteken, Tibetanen en Grieken, die allen wisten dat dit een keerpunt is in de grote ademhaling van het jaar. In de christelijke mystiek leeft deze oude wijsheid voort in Maria-Lichtmis, wanneer het kind van het licht na veertig dagen de tempel wordt binnengebracht. Ook hier ontmoeten moeder en kind, water en vlam, elkaar in een ritueel van zuivering en toewijding.
Imbolc is een fluistering in het donker, een belofte nog ongeboren.
Een feest van licht en water, van moeder en kind, van het leven dat zich herinnert hoe het opnieuw geboren wil worden.
Reactie plaatsen
Reacties